We hebben weer twee leuke duiken gemaakt bij de Oosterschelde ter hoogte van Katten Dijke.
Voor goede duikers is dit een hele mooie stek om te duiken, en om de natuur onder water weer eens van dichtbij te bekijken.
Voor we het water in gingen was er aan de oppervlakte een leuk schouwspel te zien van twee bruinvissen die daar op en neer zwommen.
Ik heb met moeite hiervan enkele foto's gemaakt.
Hieronder een korte omschrijving van het leven van de bruinvis.
De bruinvis is de kleinste walvisachtige van de Noordzee. In de hele Noordzee leven ongeveer 300.000 bruinvissen. Ze kwamen ooit in grote aantallen voor in de Zuiderzee en de Waddenzee, toen daar toen nog veel ansjovis en andere kleine, vette vis te vangen was. Vanaf 1950 werden ze steeds zeldzamer, maar tussen 1995 en 2006 namen de waarnemeningen weer sterk toe. Waarschijnlijk kwam dit door een voedseltekort in de noordelijke Noordzee, waardoor dolfijnen en bruinvissen naar onze streken trokken. Ten westen van Sylt is een bruinvissenreservaat ingesteld omdat daar veel jongen worden geboren.

Bruinvissen hebben een vrij stompe kop, zijn van boven donkergrijs en van onderen wit. Mannetjes worden ruim 1,5 meter lang en wegen zo'n 45 kilo. Vrouwtjes worden vaak groter: tot 1,8 meter en wegen dan 60 kilo. De borstvinnen van een bruinvis zijn zwart en er loopt een donkere streep van de mondhoek naar de flippers. De kleine rugvin is min of meer driehoekig.

Op zee valt het niet mee om een bruinvis waar te nemen. In tegenstelling tot de meeste andere dolfijnen springen bruinvissen bijna nooit boven het water uit, waardoor je meestal niet meer dan het bovenste deel van de rug met de rugvin ziet wanneer het dier boven komt om adem te halen.

Bruinvissen leven solitair of in groepjes van drie tot vijf dieren, soms meer. Als je twee bruinvissen bij elkaar ziet gaat het vaak om een moeder met jong. Tijdens de trek vormen zich zo nu en dan grotere concentraties. Evenals dolfijnen oriënteren bruinvissen zich onder water door middel van echopeiling of 'sonar'.
De paartijd van bruinvissen valt in de periode juni tot begin augustus. Elf maanden later worden de jongen geboren, zodat de geboortepiek in juli valt. Bij de geboorte is het kalf al 70 tot 80 centimeter lang, half zo groot als het moederdier. De vrouwtjes krijgen hun eerste kalf als ze 5 of 6 jaar oud zijn. De meeste bruinviswijfjes krijgen niet ieder jaar een jong. Het kalf wordt tot een maand of acht gezoogd, waarna het overstapt op een dieet van vis, met name grondels.

Het dieet van bruinvissen hangt sterk samen met het voedselaanbod in een gebied. In het Nederlandse deel van de Noordzee eten volwassen bruinvissen kleine bodemvissen, haring, inktvis, wijting en kabeljauw, maar ook krabben en slakken. Op open zee bestaat het dieet vooral uit haring, sprot en makreel. In de Duitse Waddenzee is platvis daarentegen het belangrijkste voedsel. Het eten van platvis kan gevaarlijk zijn: verschillende aangespoelde bruinvissen bleken gestikt te zijn na het eten van te grote platvissen. Tenslotte zijn in de Oostzee grondels de belangrijkste prooi.

Per dag heeft een bruinvis ongeveer 5 kilogram vis nodig, 10% van het lichaamsgewicht. Er is een theorie dat bruinvissen elkaar helpen met het zoeken van voedsel door middel van hun sonarsysteem. Voor deze meestal solitair levende dieren is dit een vreemd verschijnsel. Dit zou op een vorm van 'sociaal foerageren' kunnen duiden. Het is voor te stellen dat het verspreide voorkomen van de groep een middel is om een groter stuk zee af te zoeken.

Sinds 1995 worden er weer regelmatig bruinvissen langs de kust gezien. De populatie in de zuidelijke Noordzee groeide zo sterk dat dit niet kan komen door het aantal jonge bruinvissen dat geboren wordt. Waarnemingen op zee onderbouwen dit. Uitgebreide tellingen vanaf zeeschepen in 1994 (SCANS) en 2005 (SCANS2) toonden aan dat het totaal aantal bruinvissen in de Noordzee in beide jaren rond de 250.000 dieren schommelde. In 1994 leefde tweederde van de populatie in de noordelijke Noordzee, maar in 2005 was dit omgekeerd en leefde tweederde van de populatie in de zuidelijke Noordzee. Omdat ook de aantallen visetende zeevogels in de noordelijke Noordzee afnemen, nemen onderzoekers aan dat de bruinvissen op zoek zijn gegaan naar nieuwe voedselbronnen. Het gevolg is in ieder geval dat je tegenwoordig in de winter weer relatief makkelijk bruinvissen vanaf het land of vanaf een veerboot kan waarnemen.

Vanaf 2007 nemen de waarnemingen en de strandingen langs de Hollandse kust weer af. Of de bruinvissen weer aan het verhuizen zijn naar de noordelijke Noordzee is nog niet duidelijk.

De duik in de Lithse Ham was best aardig.
Bij het plaatsje lith ligt een mooie redelijk grote plas waar we een duik gemaakt hebben.
Het weer was niet optimaal, maar voor een duik was het goed genoeg.
Duikclub Lith bezit hier een mooi clubhuis met een uitzicht over het meer.
Hiervandaan kun je een helling af lopen om bij het water te komen.
Een paar bankjes en een klein rooster platform, vergemakkelijkt het in het water komen.
Vanaf het begin van de kant licht het al vol met driehoeks mossellen.
Het zicht onder water varieerd bij een diepte van 4 meter naar 22,8 meter, van 5 tot 1 meter.
Bij de kajuut boot op 24 meter was het echt donker en maar net 1 meter zicht.
Het was dan ook toevallig dat we de bestelbus op 18 meter diepte konden vinden.
Zo zijn we nog diverse opjecten onder water tegen gekomen, en bij de rietkraag aan de linkerkant van de instap plaats naar vissen gezocht.
Buiten een heel groot aantal kleine visjes, hebben we echter verder geen andere soorten gespot.
Zoals in de beschrijving al stond, is het hier dan ook op zijn mooist rond schemering.
Hier gaan we dus zeker ook nog een nachtduik maken.
De duik was deze ronde 72 minuten, en de moeite waard.
Foto's hiervan zijn bij de verzamelmap clubduiken toegevoegd.

Zaterdag 11 juni duik in Bussloo.
Er was weinig animo voor deze duik, maar al om al was hij leuk.
Bussloo heeft een mooie duikplas, met een mooi duikparcour onder water.
Diverse touwen begelijden je hier naar div bezienswaardigheden, zoals een auto, bus, bootje, buizenstelsel, vlonder, monument,
en tal van andere dingen.
Op het bootje zat zelfs een kabouter die zijn budy kwijt was ( en zijn zwembroek ).
De bodem bestaat uit een heuvelachtige zand omgeving met op diverse plaatsen wat lichte begroeing.
We hebben niet alles kunnen zien ondanks dat we 75 minuten onder water zijn geweest.
Het zicht varieerde op verschillende dieptes van 1 tot 6 meter zicht.
Vissen hebben we niet gespot tot het punt waar we het water uit gingen, waar we een paar visjes zagen van zo'n 2 cm.
Maar al met al een mooie duik, en de moeite waard om nog eens een duik te gaan maken.